Deze namiddag vertrek ik naar mijn familie in Polen, samen met een vriendin. Ik heb er enorm veel zin in! Ik ga voor de eerste keer een vliegtuig nemen, mijn nichten, neven en buurmeisjes weer zien en hopelijk veel Pools eten. yummmm.
Vandaag gingen we schaatsen met school, maar toen ik een fiets van de school wilde lenen, paste de sleutel niet en -- whatever, ik was dus te laat en heb twee uur in de bibliotheek gezeten. Ik heb 'Het Leven Is Vurrukkulluk' van Remco Campert uitgelezen (voor de tweede keer) en het is echt het beste boek ooooooiit. 't Is lichtjes absurd, het gaat over een paar vrijzinnige jongeren in de vroege jaren zestig en de twijfels en verlangens die ze voelen zijn zo goed weergegeven (ha, ik klink als een recensent) EN sommige woorden worden fonetisch geschreven (seksjuweel ipv seksueel enz.) en soms wordt het boek even als een toneelstuk geschreven, dan worden we opeens in de jeugd van één van de personages gekatapulteerd en god, het is gewoon perfect.
vrijdag 8 februari 2013
zondag 3 februari 2013
fatiguée
Vandaag 4 uur lang gewerkt voor de scouts. Het internet was heel de voormiddag uitgevallen, waar ik eerst niet bepaald vrolijk over was omdat ik de openingsuren van de bibliotheek wou bekijken, maar uiteindelijk heb ik me uitstekend geamuseerd op mijn eigen kamer. Ik heb mijn cd's opnieuw gerangschikt (op chronologische volgorde. Niet zo makkelijk als je verdomd veel best-of platen hebt) met the Doors op de achtergrond. Zelfs een beetje huiswerk gemaakt!!!
Ik ben zo moe momenteel door de drukte en het net-niet-genoeg-bijgeslapen zijn.
De computer is ook moe. Dit is tumblr:

De laatste tijd voel ik me veel meer op m'n gemak -- alsof ik niet meer zo hard probeer om te zijn wat anderen van me te verwachten of me er constant van bewust ben dat ik bekeken kan worden. MAAR deze namiddag was het helemaal weg. Ik was vreemde mensen aan het bedienen -iets waar ik normaal geen moeite mee heb- en ik had helemaal geen idee hoe ik me moest gedragen, zodat ik vooral heel schaapachtig heb zitten glimlachen.
Deze blog is eigenlijk meer een online dagboek dan iets anders, maar goed.
Ik ga mezelf te slapen leggen.
Ik ben zo moe momenteel door de drukte en het net-niet-genoeg-bijgeslapen zijn.
De computer is ook moe. Dit is tumblr:
De laatste tijd voel ik me veel meer op m'n gemak -- alsof ik niet meer zo hard probeer om te zijn wat anderen van me te verwachten of me er constant van bewust ben dat ik bekeken kan worden. MAAR deze namiddag was het helemaal weg. Ik was vreemde mensen aan het bedienen -iets waar ik normaal geen moeite mee heb- en ik had helemaal geen idee hoe ik me moest gedragen, zodat ik vooral heel schaapachtig heb zitten glimlachen.
Deze blog is eigenlijk meer een online dagboek dan iets anders, maar goed.
Ik ga mezelf te slapen leggen.
zaterdag 2 februari 2013
De Wolken
Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder—
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
—Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.—
--Martinus Nijhoff
Ik heb mijn liefde voor twintigste eeuwse poëzie heontdekt.Vandaar deze spam.
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder—
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
—Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.—
--Martinus Nijhoff
Ik heb mijn liefde voor twintigste eeuwse poëzie heontdekt.Vandaar deze spam.
vrijdag 1 februari 2013
Hoera, we hebben een vrije dag! Die ik grotendeels zal spenderen door taken te maken (of, als ik eerlijk ben, op het internet te zitten).
Tegenwoordig heb ik de indruk dat iedereen aan het neppen is. Je kunt gewoon nooit zeker weten of iemand je echt graag heeft, of doet alsof om 'beleefd' te doen of weet ik veel wat. Het zou veel makkelijker zijn als mensen recht in je gezicht bitchy doen in plaats van het ene moment gespeeld lief te zijn, en het andere te kijken alsof je niets waard bent.
Ik ben aan het luisteren naar OK Computer -het Radiohead-album- op YouTube weliswaar, want ik heb nog altijd de box niet gekocht. En het zal waarschijnlijk nog een week duren tot ik nog eens de tijd heb om naar de platenzaak te gaan.
Gisteren hadden we een projectdag waarin we met onze klas een kleine krant moesten maken. Mijn bijdrage bestond er onder andere uit een recensie te schrijven voor de nieuwe cd van One Direction. Mijn commentaar is nogal eh, lovend en ik begin nu te beseffen dat dit waarschijnlijk niet zonder impact gaat zijn. Mensen zijn zo snel geneigd dingen te haten die typisch voor tienermeisjes zijn en ik vind dat je hen toch minstens een kans moet geven! En Heart Attack is het beste nummer ooit, geen discussie.
Tegenwoordig heb ik de indruk dat iedereen aan het neppen is. Je kunt gewoon nooit zeker weten of iemand je echt graag heeft, of doet alsof om 'beleefd' te doen of weet ik veel wat. Het zou veel makkelijker zijn als mensen recht in je gezicht bitchy doen in plaats van het ene moment gespeeld lief te zijn, en het andere te kijken alsof je niets waard bent.
Ik ben aan het luisteren naar OK Computer -het Radiohead-album- op YouTube weliswaar, want ik heb nog altijd de box niet gekocht. En het zal waarschijnlijk nog een week duren tot ik nog eens de tijd heb om naar de platenzaak te gaan.
Gisteren hadden we een projectdag waarin we met onze klas een kleine krant moesten maken. Mijn bijdrage bestond er onder andere uit een recensie te schrijven voor de nieuwe cd van One Direction. Mijn commentaar is nogal eh, lovend en ik begin nu te beseffen dat dit waarschijnlijk niet zonder impact gaat zijn. Mensen zijn zo snel geneigd dingen te haten die typisch voor tienermeisjes zijn en ik vind dat je hen toch minstens een kans moet geven! En Heart Attack is het beste nummer ooit, geen discussie.
Abonneren op:
Reacties (Atom)

