Ik wil even meedelen dat mijn nieuwe interesses insecten en jazz zijn. Het leven is vol nieuwe dingen die je kunt ontdekken en ik weet dat er nooit een einde komt aan geweldige dingen waar ik mijn tijd in kan steken.

Een tijd geleden heb ik de allerlaatste aflevering van Sex and the City uitgekeken, wat een einde betekende aan mijn maandenlange verslaving aan de serie.

Ik heb altijd respect gehad voor de levensstijl van de personages. Hoewel ik nooit een leven met veel feestjes en nog meer vriendjes en losse flodders zal hebben, snap ik wel dat zo'n leven niet minderwaardig is. Als feministe zal ik een vrouw nooit als slet bestempelen omdat ze niet alleen vaste relaties heeft.
De mythe doet echter de ronde dat vrouwen na zo'n los contact emotioneel gehecht worden aan hun bedpartner (sorry voor mijn heteronorme taalgebruik - homoseksuele relaties zijn dikwijls niet doordrenkt met rollenpatronen als heteroseksuele), terwijl de betrokken man daarna probleemloos verder kan met zijn eigen leven. Conclusie van de maatschappij: promiscue gedrag bij vrouwen laten we niet toe omdat we ons zorgen maken over hun welzijn, mannen  kunnen wel op eigen benen staan. (hoeveel iemand echt geeft om de emotionele toestand van een vrouw die hij of zij amper kent, is voor mij een vraag, maar goed)

Dit vind ik dus een flauw excuus om stempels te drukken op mensen die je met rust zou moeten laten.

Anyway, ik geloof er dus niet in. Maar wat als ik dus wel emotioneler ben dan ik me had voorgesteld? Waarom slaag ik er niet in om die stoïcijnse houding aan te houden die ik zo graag wil hebben? Waarom kan ik niet -bang- cool zijn en het daarbij laten? Het is geruststellend en frustrerend tegelijk om te merken dat ik wel om dingen geef, dat ik wel hoop op iemand om me aan vast te houden. Misschien ben ik wel de emotioneel gehechte vrouw uit de mythe. Ik wel. Anderen niet. En zij leven een volledig waardevol leven, hoppend van man tot man en gelukkig en succesvol.

kunst

Dit is kunst!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik hou van ... Jonathan Richman

Heb ik net een rubriek opgestart? Whatever.

Een tijdje geleden heb ik het nummer Roadrunner (Twice) ontdekt op een compilatie-cd die ik nog had liggen. De uitvoerder was Jonathan Richman en op dat moment wist ik nog niet wat voor een adembenemend artiest  er achter die naam schuil ging.

Jonathan Richman is een enorm getalenteerde muzikant die niet de bekendheid heeft gekregen die hij verdient. Hij is het perfecte vriendje en de perfecte vader in één en ik weet niet wat dat over mezelf zegt. Ik zou een inleiding-midden-slot-tekst kunnen maken met verbindingswoorden en shit, maar ik heb geen zin in al dat gedoe en geef dus maar een aantal redenen waarom Jonathan Richman weldra ook úw hart in beslag zal nemen:

• Eerst wat namedropping: hij had als negentienjarige contacten met the VELVET UNDERGROUND en speelde in hun voorprogramma. Hij richtte het groepje the Modern Lovers op. De bandleden daaruit gingen later bij the Talking Heads en bij the Cars. Ngggehh...
• Een enorm hoog niveau van muzikaliteit. Of hij nu twee akkoorden gebruikt (Roadrunner) of catchy melodietjes uit zijn gitaar tovert, het werkt zo goed als altijd. 
• Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Hij improviseert zijn optredens aan elkaar, zingt liedjes als 'I'm a Little Dinosaur' of trekt de teksten in het belachelijke ('Abdul's not seen Cleopatra/ It's been almost now a year/ How he ponders where she's at-ra') om ze te laten rijmen.
• Hij heeft een geweldige, zoete, lieve, alleskunnende stem. Om maar te zwijgen over zijn accent. De uit Massachussets afkomstige sweetheart praat zangerig en lijkt de naïviteit die ook in zijn muziek te vinden is te behouden als hij praat.
• Zijn optredens zijn top. Eén van zijn bekendste nummers, Ice Cream Man, kan hij tot acht minuten uitrekken omdat hij ziet dat het publiek het zo graag hoort. Bij I'm a Little Dinosaur kruipt hij over de grond, en zo beeldt hij nog wel meer van zijn lyrics uit.
• Hij trad vroeger af en toe op in kinderziekenhuizen, en liet de kinderen dan met kranten de maat slaan. Hoe cute is dat?
• 'Clean Lifestyle' -- Jonathan gebruikt geen drugs en blijft liever in zijn wereld van ijsjes, insecten en dinosauriërs. :---)
• Laten we hier niet over liegen: hij is bovenmaats aantrekkelijk. Aantrekkelijk op een mannelijke manier, en dan bedoel ik niet masochistisch-en-eikelig-mannelijk, maar oh-god-ik-voel-je-feromonen-door-het-computerscherm-laat-me-mijn-kop-in-je-heerlijk-behaarde-torso-nestelen-mannelijk. En toch gevoelig!!!!!! !!!!!! !!!!!! 
• Die behaarde torso van daarnet: hij trad op met zijn hemd open 
• En op zijn vijfenveertigste zag hij er ook niet echt mis uit
• Nu is hij zestig en ik weet zeker dat als hij het baardje weghaalt dat hij nu nog steeds dezelfde Jonathan van weleer is!
• Niemand staat zo goed met gestreepte shirts als hij. Serieus. Ik denk dat ik stijlinspiratie van hem ga halen, ook al is hij een man en ik een meisje.

Ik heb tijdens het maken van deze post overigens ontdekt dat 'drunk blogging' elf jaar geleden al bestond. (!)

Madelief

Ik heb een paar dagen mijn Tumblr en Twitter verwijderd. Ik ben erg blij dat ik het gedaan heb. Tumblr had zoveel goede kanten, maar de laatste tijd was ik er te afhankelijk van en kwam het vaker voor dat het lezen van de website een negatief effect op me had dan dat het me goed deed. Want soms was het verhelderend om teksten te lezen waarin een goed zelfvertrouwen werd aangeprezen, of iets in die aard, of gaven mensen me ideeën om zelf creatief te zijn. Maar sinds ik niet zoveel uren per dag achter de computer zit, doe ik ironisch genoeg allemaal dingen die ik op mijn blog had kunnen zetten: ik heb een collage gemaakt voor op de voorkant van mijn dagboek, een notitieboekje versierd, cassettes opgenomen, begonnen aan ideeën voor een zine (enkel voor mezelf :3) en oh ja... ik ben gisteren afgestudeerd.

Ik heb het gevoel dat ik van alle negatieve punten van de middelbare school verlost ben: rotvakken, rotmensen, vreselijke leraren... maar ik besef tegelijk dat volgend jaar ook geen perfect sprookje zal zijn - integendeel. Ik weet niet eens of ik het hoger onderwijs echt aankan, slechte mensen zullen er nog altijd zijn, maar ik zal er op letten dat ik hen ontwijk. Ik zal nieuwe vrienden moeten maken. Dat is niet bepaald makkelijk als je zo verlegen bent als ik, maar ik zal mijn best doen. Weet je dat ik vooral schrik heb om foute vrienden te maken (niet het type dat rookt en piercings heeft - meer het soort mensen dat alleen met je omgaat omdat ze echt niemand anders vinden of omdat ze je willen gebruiken); en niet echt schrik om helemaal geen vrienden te hebben?

God, ik ben moe op dit moment. Gisteren hebben we gevierd dat we afgestudeerd zijn en daarna ben ik bij een vriendin blijven slapen.Vandaag heb ik tv gekeken en thee gedronken. Voor de rest heb ik niet echt een idee. De routine van de vakantie is begonnen denk ik. Ik heb nog steeds hetzelfde kapsel als gisteren in. Ik zeur - het spijt me.

Madelief

Vandaag ben ik met mijn ouders gaan wandelen. We kwamen toevallig langs een kinesistenpraktijk/fitnesscentrum dat een opendeurdag had en toen heb ik mezelf opgegeven voor de yogalessen! Ik heb zin om het uit te proberen, ook al heb ik niet de juiste vaardigheden om bewegingen na te doen met mijn lichaam (ik ben hopeloos met lichamelijke opvoeding). Ik heb bloemen geplukt, maar ze waren al verwelkt nog voor ik thuis aankwam. En nu ben ik bezig aan een redevoering waarin ik muziek van deze tijd verdedig en zeg dat de muziek vroeger niet zó veel beter was. Maar waarschijnlijk hebben de mensen uit mijn klas niet zo veel ervaring met youtube-video's uit de jaren '70 en snappen ze mijn punt niet (ik reageer tegen ellendige reacties als 'I was born in the wrong generation').

Staying alive

Nadat ik dan drie eeuwen lang niet naar mijn eigen blog omgekeken heb, toch nog een teken van leven van mij. Ik leef nog! Goed, nu we ons daar geen zorgen meer over moeten maken, zal ik vertellen wat me zoal heeft beziggehouden de laatste tijd.

• we zijn in april naar Italië gegaan met onze school. Leuk, vermoeiend, naar twee Hard Rock Café's geweest en daar van alles foto's zitten trekken. De laatste dag was het mijn achttiende verjaardag !!!!!!!!!! en 's avonds droegen we feesthoedjes en kreeg ik een kaart met alle namen van iedereen die meeging op. 
• vorige vrijdag was het ons galabal. Ik had me verwacht aan ofwel een heel stijve bedoening, ofwel aan een marginaal zuipfestijn. Het bleek iets tussen de twee in te zijn: iedereen droeg leuke kleren en stond in het begin netjes rond tafeltjes te praten, maar na een tijd werd het gewoon een leuk feestje waar je iedereen kende. En jongens ontdekten de hilariteit van het binden van je stropdas rond je hoofd. 
• Ik heb niet veel boeken meer gelezen. The Perks of Being a Wallflower in het Nederlands nog, wat echt een geweldig boek was. Nu ben ik bezig in the Bell Jar van Sylvia Plath. Het is zo goed! Lees het!
 

Mama wil de computer nu, dus ik ga stoppen.