Een tijd geleden heb ik de allerlaatste aflevering van Sex and the City uitgekeken, wat een einde betekende aan mijn maandenlange verslaving aan de serie.

Ik heb altijd respect gehad voor de levensstijl van de personages. Hoewel ik nooit een leven met veel feestjes en nog meer vriendjes en losse flodders zal hebben, snap ik wel dat zo'n leven niet minderwaardig is. Als feministe zal ik een vrouw nooit als slet bestempelen omdat ze niet alleen vaste relaties heeft.
De mythe doet echter de ronde dat vrouwen na zo'n los contact emotioneel gehecht worden aan hun bedpartner (sorry voor mijn heteronorme taalgebruik - homoseksuele relaties zijn dikwijls niet doordrenkt met rollenpatronen als heteroseksuele), terwijl de betrokken man daarna probleemloos verder kan met zijn eigen leven. Conclusie van de maatschappij: promiscue gedrag bij vrouwen laten we niet toe omdat we ons zorgen maken over hun welzijn, mannen  kunnen wel op eigen benen staan. (hoeveel iemand echt geeft om de emotionele toestand van een vrouw die hij of zij amper kent, is voor mij een vraag, maar goed)

Dit vind ik dus een flauw excuus om stempels te drukken op mensen die je met rust zou moeten laten.

Anyway, ik geloof er dus niet in. Maar wat als ik dus wel emotioneler ben dan ik me had voorgesteld? Waarom slaag ik er niet in om die stoïcijnse houding aan te houden die ik zo graag wil hebben? Waarom kan ik niet -bang- cool zijn en het daarbij laten? Het is geruststellend en frustrerend tegelijk om te merken dat ik wel om dingen geef, dat ik wel hoop op iemand om me aan vast te houden. Misschien ben ik wel de emotioneel gehechte vrouw uit de mythe. Ik wel. Anderen niet. En zij leven een volledig waardevol leven, hoppend van man tot man en gelukkig en succesvol.