Een tijd geleden heb ik de allerlaatste aflevering van Sex and the City uitgekeken, wat een einde betekende aan mijn maandenlange verslaving aan de serie.

Ik heb altijd respect gehad voor de levensstijl van de personages. Hoewel ik nooit een leven met veel feestjes en nog meer vriendjes en losse flodders zal hebben, snap ik wel dat zo'n leven niet minderwaardig is. Als feministe zal ik een vrouw nooit als slet bestempelen omdat ze niet alleen vaste relaties heeft.
De mythe doet echter de ronde dat vrouwen na zo'n los contact emotioneel gehecht worden aan hun bedpartner (sorry voor mijn heteronorme taalgebruik - homoseksuele relaties zijn dikwijls niet doordrenkt met rollenpatronen als heteroseksuele), terwijl de betrokken man daarna probleemloos verder kan met zijn eigen leven. Conclusie van de maatschappij: promiscue gedrag bij vrouwen laten we niet toe omdat we ons zorgen maken over hun welzijn, mannen  kunnen wel op eigen benen staan. (hoeveel iemand echt geeft om de emotionele toestand van een vrouw die hij of zij amper kent, is voor mij een vraag, maar goed)

Dit vind ik dus een flauw excuus om stempels te drukken op mensen die je met rust zou moeten laten.

Anyway, ik geloof er dus niet in. Maar wat als ik dus wel emotioneler ben dan ik me had voorgesteld? Waarom slaag ik er niet in om die stoïcijnse houding aan te houden die ik zo graag wil hebben? Waarom kan ik niet -bang- cool zijn en het daarbij laten? Het is geruststellend en frustrerend tegelijk om te merken dat ik wel om dingen geef, dat ik wel hoop op iemand om me aan vast te houden. Misschien ben ik wel de emotioneel gehechte vrouw uit de mythe. Ik wel. Anderen niet. En zij leven een volledig waardevol leven, hoppend van man tot man en gelukkig en succesvol.

kunst

Dit is kunst!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik hou van ... Jonathan Richman

Heb ik net een rubriek opgestart? Whatever.

Een tijdje geleden heb ik het nummer Roadrunner (Twice) ontdekt op een compilatie-cd die ik nog had liggen. De uitvoerder was Jonathan Richman en op dat moment wist ik nog niet wat voor een adembenemend artiest  er achter die naam schuil ging.

Jonathan Richman is een enorm getalenteerde muzikant die niet de bekendheid heeft gekregen die hij verdient. Hij is het perfecte vriendje en de perfecte vader in één en ik weet niet wat dat over mezelf zegt. Ik zou een inleiding-midden-slot-tekst kunnen maken met verbindingswoorden en shit, maar ik heb geen zin in al dat gedoe en geef dus maar een aantal redenen waarom Jonathan Richman weldra ook úw hart in beslag zal nemen:

• Eerst wat namedropping: hij had als negentienjarige contacten met the VELVET UNDERGROUND en speelde in hun voorprogramma. Hij richtte het groepje the Modern Lovers op. De bandleden daaruit gingen later bij the Talking Heads en bij the Cars. Ngggehh...
• Een enorm hoog niveau van muzikaliteit. Of hij nu twee akkoorden gebruikt (Roadrunner) of catchy melodietjes uit zijn gitaar tovert, het werkt zo goed als altijd. 
• Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Hij improviseert zijn optredens aan elkaar, zingt liedjes als 'I'm a Little Dinosaur' of trekt de teksten in het belachelijke ('Abdul's not seen Cleopatra/ It's been almost now a year/ How he ponders where she's at-ra') om ze te laten rijmen.
• Hij heeft een geweldige, zoete, lieve, alleskunnende stem. Om maar te zwijgen over zijn accent. De uit Massachussets afkomstige sweetheart praat zangerig en lijkt de naïviteit die ook in zijn muziek te vinden is te behouden als hij praat.
• Zijn optredens zijn top. Eén van zijn bekendste nummers, Ice Cream Man, kan hij tot acht minuten uitrekken omdat hij ziet dat het publiek het zo graag hoort. Bij I'm a Little Dinosaur kruipt hij over de grond, en zo beeldt hij nog wel meer van zijn lyrics uit.
• Hij trad vroeger af en toe op in kinderziekenhuizen, en liet de kinderen dan met kranten de maat slaan. Hoe cute is dat?
• 'Clean Lifestyle' -- Jonathan gebruikt geen drugs en blijft liever in zijn wereld van ijsjes, insecten en dinosauriërs. :---)
• Laten we hier niet over liegen: hij is bovenmaats aantrekkelijk. Aantrekkelijk op een mannelijke manier, en dan bedoel ik niet masochistisch-en-eikelig-mannelijk, maar oh-god-ik-voel-je-feromonen-door-het-computerscherm-laat-me-mijn-kop-in-je-heerlijk-behaarde-torso-nestelen-mannelijk. En toch gevoelig!!!!!! !!!!!! !!!!!! 
• Die behaarde torso van daarnet: hij trad op met zijn hemd open 
• En op zijn vijfenveertigste zag hij er ook niet echt mis uit
• Nu is hij zestig en ik weet zeker dat als hij het baardje weghaalt dat hij nu nog steeds dezelfde Jonathan van weleer is!
• Niemand staat zo goed met gestreepte shirts als hij. Serieus. Ik denk dat ik stijlinspiratie van hem ga halen, ook al is hij een man en ik een meisje.

Ik heb tijdens het maken van deze post overigens ontdekt dat 'drunk blogging' elf jaar geleden al bestond. (!)

Madelief