Ik wil even meedelen dat mijn nieuwe interesses insecten en jazz zijn. Het leven is vol nieuwe dingen die je kunt ontdekken en ik weet dat er nooit een einde komt aan geweldige dingen waar ik mijn tijd in kan steken.

Een tijd geleden heb ik de allerlaatste aflevering van Sex and the City uitgekeken, wat een einde betekende aan mijn maandenlange verslaving aan de serie.

Ik heb altijd respect gehad voor de levensstijl van de personages. Hoewel ik nooit een leven met veel feestjes en nog meer vriendjes en losse flodders zal hebben, snap ik wel dat zo'n leven niet minderwaardig is. Als feministe zal ik een vrouw nooit als slet bestempelen omdat ze niet alleen vaste relaties heeft.
De mythe doet echter de ronde dat vrouwen na zo'n los contact emotioneel gehecht worden aan hun bedpartner (sorry voor mijn heteronorme taalgebruik - homoseksuele relaties zijn dikwijls niet doordrenkt met rollenpatronen als heteroseksuele), terwijl de betrokken man daarna probleemloos verder kan met zijn eigen leven. Conclusie van de maatschappij: promiscue gedrag bij vrouwen laten we niet toe omdat we ons zorgen maken over hun welzijn, mannen  kunnen wel op eigen benen staan. (hoeveel iemand echt geeft om de emotionele toestand van een vrouw die hij of zij amper kent, is voor mij een vraag, maar goed)

Dit vind ik dus een flauw excuus om stempels te drukken op mensen die je met rust zou moeten laten.

Anyway, ik geloof er dus niet in. Maar wat als ik dus wel emotioneler ben dan ik me had voorgesteld? Waarom slaag ik er niet in om die stoïcijnse houding aan te houden die ik zo graag wil hebben? Waarom kan ik niet -bang- cool zijn en het daarbij laten? Het is geruststellend en frustrerend tegelijk om te merken dat ik wel om dingen geef, dat ik wel hoop op iemand om me aan vast te houden. Misschien ben ik wel de emotioneel gehechte vrouw uit de mythe. Ik wel. Anderen niet. En zij leven een volledig waardevol leven, hoppend van man tot man en gelukkig en succesvol.

kunst

Dit is kunst!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik hou van ... Jonathan Richman

Heb ik net een rubriek opgestart? Whatever.

Een tijdje geleden heb ik het nummer Roadrunner (Twice) ontdekt op een compilatie-cd die ik nog had liggen. De uitvoerder was Jonathan Richman en op dat moment wist ik nog niet wat voor een adembenemend artiest  er achter die naam schuil ging.

Jonathan Richman is een enorm getalenteerde muzikant die niet de bekendheid heeft gekregen die hij verdient. Hij is het perfecte vriendje en de perfecte vader in één en ik weet niet wat dat over mezelf zegt. Ik zou een inleiding-midden-slot-tekst kunnen maken met verbindingswoorden en shit, maar ik heb geen zin in al dat gedoe en geef dus maar een aantal redenen waarom Jonathan Richman weldra ook úw hart in beslag zal nemen:

• Eerst wat namedropping: hij had als negentienjarige contacten met the VELVET UNDERGROUND en speelde in hun voorprogramma. Hij richtte het groepje the Modern Lovers op. De bandleden daaruit gingen later bij the Talking Heads en bij the Cars. Ngggehh...
• Een enorm hoog niveau van muzikaliteit. Of hij nu twee akkoorden gebruikt (Roadrunner) of catchy melodietjes uit zijn gitaar tovert, het werkt zo goed als altijd. 
• Hij neemt zichzelf niet al te serieus. Hij improviseert zijn optredens aan elkaar, zingt liedjes als 'I'm a Little Dinosaur' of trekt de teksten in het belachelijke ('Abdul's not seen Cleopatra/ It's been almost now a year/ How he ponders where she's at-ra') om ze te laten rijmen.
• Hij heeft een geweldige, zoete, lieve, alleskunnende stem. Om maar te zwijgen over zijn accent. De uit Massachussets afkomstige sweetheart praat zangerig en lijkt de naïviteit die ook in zijn muziek te vinden is te behouden als hij praat.
• Zijn optredens zijn top. Eén van zijn bekendste nummers, Ice Cream Man, kan hij tot acht minuten uitrekken omdat hij ziet dat het publiek het zo graag hoort. Bij I'm a Little Dinosaur kruipt hij over de grond, en zo beeldt hij nog wel meer van zijn lyrics uit.
• Hij trad vroeger af en toe op in kinderziekenhuizen, en liet de kinderen dan met kranten de maat slaan. Hoe cute is dat?
• 'Clean Lifestyle' -- Jonathan gebruikt geen drugs en blijft liever in zijn wereld van ijsjes, insecten en dinosauriërs. :---)
• Laten we hier niet over liegen: hij is bovenmaats aantrekkelijk. Aantrekkelijk op een mannelijke manier, en dan bedoel ik niet masochistisch-en-eikelig-mannelijk, maar oh-god-ik-voel-je-feromonen-door-het-computerscherm-laat-me-mijn-kop-in-je-heerlijk-behaarde-torso-nestelen-mannelijk. En toch gevoelig!!!!!! !!!!!! !!!!!! 
• Die behaarde torso van daarnet: hij trad op met zijn hemd open 
• En op zijn vijfenveertigste zag hij er ook niet echt mis uit
• Nu is hij zestig en ik weet zeker dat als hij het baardje weghaalt dat hij nu nog steeds dezelfde Jonathan van weleer is!
• Niemand staat zo goed met gestreepte shirts als hij. Serieus. Ik denk dat ik stijlinspiratie van hem ga halen, ook al is hij een man en ik een meisje.

Ik heb tijdens het maken van deze post overigens ontdekt dat 'drunk blogging' elf jaar geleden al bestond. (!)

Madelief

Ik heb een paar dagen mijn Tumblr en Twitter verwijderd. Ik ben erg blij dat ik het gedaan heb. Tumblr had zoveel goede kanten, maar de laatste tijd was ik er te afhankelijk van en kwam het vaker voor dat het lezen van de website een negatief effect op me had dan dat het me goed deed. Want soms was het verhelderend om teksten te lezen waarin een goed zelfvertrouwen werd aangeprezen, of iets in die aard, of gaven mensen me ideeën om zelf creatief te zijn. Maar sinds ik niet zoveel uren per dag achter de computer zit, doe ik ironisch genoeg allemaal dingen die ik op mijn blog had kunnen zetten: ik heb een collage gemaakt voor op de voorkant van mijn dagboek, een notitieboekje versierd, cassettes opgenomen, begonnen aan ideeën voor een zine (enkel voor mezelf :3) en oh ja... ik ben gisteren afgestudeerd.

Ik heb het gevoel dat ik van alle negatieve punten van de middelbare school verlost ben: rotvakken, rotmensen, vreselijke leraren... maar ik besef tegelijk dat volgend jaar ook geen perfect sprookje zal zijn - integendeel. Ik weet niet eens of ik het hoger onderwijs echt aankan, slechte mensen zullen er nog altijd zijn, maar ik zal er op letten dat ik hen ontwijk. Ik zal nieuwe vrienden moeten maken. Dat is niet bepaald makkelijk als je zo verlegen bent als ik, maar ik zal mijn best doen. Weet je dat ik vooral schrik heb om foute vrienden te maken (niet het type dat rookt en piercings heeft - meer het soort mensen dat alleen met je omgaat omdat ze echt niemand anders vinden of omdat ze je willen gebruiken); en niet echt schrik om helemaal geen vrienden te hebben?

God, ik ben moe op dit moment. Gisteren hebben we gevierd dat we afgestudeerd zijn en daarna ben ik bij een vriendin blijven slapen.Vandaag heb ik tv gekeken en thee gedronken. Voor de rest heb ik niet echt een idee. De routine van de vakantie is begonnen denk ik. Ik heb nog steeds hetzelfde kapsel als gisteren in. Ik zeur - het spijt me.

Madelief

Vandaag ben ik met mijn ouders gaan wandelen. We kwamen toevallig langs een kinesistenpraktijk/fitnesscentrum dat een opendeurdag had en toen heb ik mezelf opgegeven voor de yogalessen! Ik heb zin om het uit te proberen, ook al heb ik niet de juiste vaardigheden om bewegingen na te doen met mijn lichaam (ik ben hopeloos met lichamelijke opvoeding). Ik heb bloemen geplukt, maar ze waren al verwelkt nog voor ik thuis aankwam. En nu ben ik bezig aan een redevoering waarin ik muziek van deze tijd verdedig en zeg dat de muziek vroeger niet zó veel beter was. Maar waarschijnlijk hebben de mensen uit mijn klas niet zo veel ervaring met youtube-video's uit de jaren '70 en snappen ze mijn punt niet (ik reageer tegen ellendige reacties als 'I was born in the wrong generation').

Staying alive

Nadat ik dan drie eeuwen lang niet naar mijn eigen blog omgekeken heb, toch nog een teken van leven van mij. Ik leef nog! Goed, nu we ons daar geen zorgen meer over moeten maken, zal ik vertellen wat me zoal heeft beziggehouden de laatste tijd.

• we zijn in april naar Italië gegaan met onze school. Leuk, vermoeiend, naar twee Hard Rock Café's geweest en daar van alles foto's zitten trekken. De laatste dag was het mijn achttiende verjaardag !!!!!!!!!! en 's avonds droegen we feesthoedjes en kreeg ik een kaart met alle namen van iedereen die meeging op. 
• vorige vrijdag was het ons galabal. Ik had me verwacht aan ofwel een heel stijve bedoening, ofwel aan een marginaal zuipfestijn. Het bleek iets tussen de twee in te zijn: iedereen droeg leuke kleren en stond in het begin netjes rond tafeltjes te praten, maar na een tijd werd het gewoon een leuk feestje waar je iedereen kende. En jongens ontdekten de hilariteit van het binden van je stropdas rond je hoofd. 
• Ik heb niet veel boeken meer gelezen. The Perks of Being a Wallflower in het Nederlands nog, wat echt een geweldig boek was. Nu ben ik bezig in the Bell Jar van Sylvia Plath. Het is zo goed! Lees het!
 

Mama wil de computer nu, dus ik ga stoppen.

Het leven is vurrukkulluk

Deze namiddag vertrek ik naar mijn familie in Polen, samen met een vriendin. Ik heb er enorm veel zin in! Ik ga voor de eerste keer een vliegtuig nemen, mijn nichten, neven en buurmeisjes weer zien en hopelijk veel Pools eten. yummmm.

Vandaag gingen we schaatsen met school, maar toen ik een fiets van de school wilde lenen, paste de sleutel niet en -- whatever, ik was dus te laat en heb twee uur in de bibliotheek gezeten. Ik heb 'Het Leven Is Vurrukkulluk' van Remco Campert uitgelezen (voor de tweede keer) en het is echt het beste boek ooooooiit. 't Is lichtjes absurd, het gaat over een paar vrijzinnige jongeren in de vroege jaren zestig en de twijfels en verlangens die ze voelen zijn zo goed weergegeven (ha, ik klink als een recensent) EN sommige woorden worden fonetisch geschreven (seksjuweel ipv seksueel enz.) en soms wordt het boek even als een toneelstuk geschreven, dan worden we opeens in de jeugd van één van de personages gekatapulteerd en god, het is gewoon perfect.

Naar Tony's geweest, deze vijf albums zijn nu van mij!

fatiguée

Vandaag 4 uur lang gewerkt voor de scouts. Het internet was heel de voormiddag uitgevallen, waar ik eerst niet bepaald vrolijk over was omdat ik de openingsuren van de bibliotheek wou bekijken, maar uiteindelijk heb ik me uitstekend geamuseerd op mijn eigen kamer. Ik heb mijn cd's opnieuw gerangschikt (op chronologische volgorde. Niet zo makkelijk als je verdomd veel best-of platen hebt) met the Doors op de achtergrond. Zelfs een beetje huiswerk gemaakt!!!

Ik ben zo moe momenteel door de drukte en het net-niet-genoeg-bijgeslapen zijn.

De computer is ook moe. Dit is tumblr:


De laatste tijd voel ik me veel meer op m'n gemak -- alsof ik niet meer zo hard probeer om te zijn wat anderen van me te verwachten of me er constant van bewust ben dat ik bekeken kan worden. MAAR deze namiddag was het helemaal weg. Ik was vreemde mensen aan het bedienen -iets waar ik normaal geen moeite mee heb- en ik had helemaal geen idee hoe ik me moest gedragen, zodat ik vooral heel schaapachtig heb zitten glimlachen.

Deze blog is eigenlijk meer een online dagboek dan iets anders, maar goed.

Ik ga mezelf te slapen leggen.

De Wolken

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder—
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

—Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide.—
 --Martinus Nijhoff

Ik heb mijn liefde voor twintigste eeuwse poëzie heontdekt.Vandaar deze spam.

Hoera, we hebben een vrije dag! Die ik grotendeels zal spenderen door taken te maken (of, als ik eerlijk ben, op het internet te zitten).
Tegenwoordig heb ik de indruk dat iedereen aan het neppen is. Je kunt gewoon nooit zeker weten of iemand je echt graag heeft, of doet alsof om 'beleefd' te doen of weet ik veel wat. Het zou veel makkelijker zijn als mensen recht in je gezicht bitchy doen in plaats van het ene moment gespeeld lief te zijn, en het andere te kijken alsof je niets waard bent.
Ik ben aan het luisteren naar OK Computer -het Radiohead-album- op YouTube weliswaar, want ik heb nog altijd de box niet gekocht. En het zal waarschijnlijk nog een week duren tot ik nog eens de tijd heb om naar de platenzaak te gaan.

Gisteren hadden we een projectdag waarin we met onze klas een kleine krant moesten maken. Mijn bijdrage bestond er onder andere uit een recensie te schrijven voor de nieuwe cd van One Direction. Mijn commentaar is nogal eh, lovend en ik begin nu te beseffen dat dit waarschijnlijk niet zonder impact gaat zijn. Mensen zijn zo snel geneigd dingen te haten die typisch voor tienermeisjes zijn en ik vind dat je hen toch minstens een kans moet geven! En Heart Attack is het beste nummer ooit, geen discussie.

Heb dan maar voor de tussenoplossing gekozen: alle blogs die ik niet zo interessant vind unfollowed op Tumblr, waarschijnlijk ga ik het later nog eens gradueel afbouwen. 20 is nu meer dan genoeg.

Tegenwoordig heb ik heel vaak zin om mijn Facebook-, Twitter- en Tumblr-account te verwijderen. Wat waarschijnlijk toch niet gaat gebeuren omdat met Facebook ook de hele Facebook-chat verloren gaat en ik bij te veel 'vergadergroepen' zit (waar ook niet zo veel nuttigs in staat maar goed). Ik was echt een enorme voorstander van Tumblr, maar tegenwoordig erger ik me te hard aan alle discussies die er gaande zijn en de overvloed aan afbeeldingen die tussen de leuke persoonlijke tekstjes staan. Maar ik volg ook sommige mensen die ik echt graag heb, dus ik zal m'n account nog even houden. En Twitter is nooit echt interessant geweest, maar daar zit ik toch maar vijf minuten per dag op dus whatever.
Het is wel een typisch trekje van mezelf dat ik altijd 'drastische veranderingen' (oké, accounts deleten is niet bepaald superdrastisch maar sssst) wil doorvoeren in de hoop dat er een spannende wending in mijn leven komt. En ik weet dat dat stom klinkt.

Vandaag ben ik na school naar de BESTE winkel ooit geweest, samen met een vriendin. De naam is Tony's Muziekhuis en 't is uiteraard een platenwinkel. Alleen niet van het soort dat wordt gerund door onverschillige medewerkers die elk maand hetzelfde loon krijgen van de baas van hun multinational, maar door Tony zelf. Hij kent zowat de hele inhoud van zijn winkel uit zijn hoofd (of dat wil ik toch geloven) en de winkel zelf is GEWELDIG. Als je bv. een cd van Blondie zoekt, kun je eerst gaan kijken bij de popmuziek, dan bij het schap met 'midprice toppers' of '4 kopen, 1 gratis' (alles met de hand geschreven) en vervolgens nog in één van de vele random dozen. Het voelt als een soort schattenjacht en als je eindelijk de plaat vindt die je zoekt, voelt het alsof je daar zelf voor gezorgd hebt. Daarnaast zijn er honderden platen met fities- en sixtiesmuziek en LP's. Anyway, een plek met veel meer leven dan de gemiddelde Mediamarkt of Free Record Shop.

Je denkt vast dat ik heel de winkel leeggeplunderd heb. Nee hoor, ik had maar drie euro bij me. UGH. Waarschijnlijk blijft het lijstje met alles wat ik er wil kopen nog dagenlang in mijn hoofd rondspoken, tot ik eindelijk terugkom. JONGENS ZE HADDEN ER VIJF PLATEN VAN RADIOHEAD VOOR SAMEN ACHTTIEN EURO.

Nog maar net aan deze blog begonnen en al direct aan het spammen. Sorry. Maar Tony verdient het.

Madelief

25-01 : een nieuwe blog wordt de wereld ingekatapulteerd

Hallo!

Bij deze start ik deze blog, omdat ik graag Tumblr-gewijs korte tekstjes wil schrijven over mijn leven en mijn interesses, maar dit liever in het Nederlands doe. Graag op een redelijk anonieme manier, hoewel ik dit nog niet eerder gedaan heb en waarschijnlijk ergens mijn naam nog te vinden is. Whatever.

Ik wil een beschrijving van mezelf geven, maar dat is nogal moeilijk, omdat ik de indruk heb dat ik helemaal geen vaste persoonlijkheid heb. Ik ben redelijk rustig, denk ik, en ik denk veel na, wat dan weer veel voer geeft voor deze blog. En eh... oh ja: ik ben een meisje van zeventien. Jullie merken het al, een gefrustreerde puber zoekt een manier om zich online af te reageren. Be prepared!

Verder zullen jullie me gaandeweg leren kennen. (dat is, wanneer ik zo dapper zal zijn om het bloggebeuren bij te houden en niet na een bericht of drie zal afhaken)

Tot binnenkort!